و خداوند بر آنچه مىگوييد ، يارى دهنده است « 1 » » . ( 1 ) امام عليه السّلام در نامهء خود به برادرش عقيل از اجماع آنان بر جنگ با آن حضرت سخن گفته است ، آن گونه كه بر جنگ با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اجماع كرده بودند . آن حضرت مىفرمايد : « بگذار قريش در گمراهى و تباهى به سر برند و در سرگردانى بمانند ، زيرا آنها پيش از من به جنگ با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اجماع نمودند ، قريش را به جاى من پاداش‌دهندگان ، پاداش دهند كه آنان مرا قطع رحم نمودند و قدرت برادرم را به ناحق از من گرفتند . . . « 2 » » . ( 2 ) امام ، اعتنايى به آنان ننمود و به پىريزى پايه‌هاى سياست عادلانهء خود پرداخت تا براى امت ، اميدهايش را در عدالت اجتماعى محقق سازد . آن حضرت ، تصميم گرفت تا با آنان مقابله به مثل نمايد و اگر آنان نافرمانى كنند و دست به ستمكارى زنند ، ضربات مهلكى بر آنها وارد سازد . آن حضرت عليه السّلام مىفرمايد : « مرا با قريش چه باشد ، آنان را در حالى كه كافر بودند ، كشتم و آنان را اگر به باطل گرويده باشند خواهم كشت ، به خدا قسم ! باطل را خواهم شكافت تا حق از پهلويش آشكار شود ، پس به قريش بگو تا فريادهايش را سر دهد « 3 » » . ( 3 ) قريش ، براى خاموش كردن نور خدا و نابود كردن اصول اسلامى ، كوشيد و با تمام نيروهايشان به جنگ با امام و سرنگونى حكومتش تلاش كردند همان گونه كه پيش از آن براى جنگ با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و نابودى رسالت اسلام ، كوشيده بودند .

--> ( 1 ) شرح نهج البلاغه 4 / 108 . ( 2 ) شرح نهج البلاغه 16 / 148 . ( 3 ) حياة الامام الحسن عليه السّلام 1 / 382 .